Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ για την εκδήλωση διαμαρτυρίας της 21ης Μαΐου 2019, σχετικά με την υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα

 

Συνάντηση είχαν την Τρίτη 21 Μαΐου 2019 μέλη της  Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία (επαγγελματίες ψυχικής υγείας, λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας και μέλη οικογενειών) με τον Διευθυντή του γραφείου του Υπουργού Υγείας κ. Πάνο Παπαδόπουλο στα πλαίσια της κινητοποίησης στην οποία είχε καλέσει η Πρωτοβουλία έξω από το Υπουργείο κατά του νομοσχεδίου για την «ΑΚΟΥΣΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ» και κατά του μέτρου της Υποχρεωτικής Θεραπείας στην Κοινότητα.

Την κινητοποίηση αυτή, στην οποία είχε καλέσει η Πρωτοβουλία ‘Ψ’ και στην οποία πήραν μέρος δεκάδες άτομα, στήριξαν και πήραν μέρος το Δίκτυο Hearing Voices Αθήνας, οι συλλογικές δράσεις του 18ΑΝΩ, ο σύλλογος οικογενειών (ΣΟΨΥ) βορειανατολικών προαστίων, μέλη του ΣΟΨΥ Βύρωνα, το ΣΒΕΜΚΟ, το υπό σύσταση σωματείο ΔΑΛΥΨΥ, η Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου, η κατάληψη «Παπουτσάδικο» και τα Κοινωνικά Ιατρεία Ιλίου και Κάτω Πατησίων-Αχαρνών . Πλαισιώθηκε με εντυπωσιακά θεατρικά δρώμενα και ακούστηκαν συνθήματα όπως «η ελευθερία είναι θεραπεία, όχι η καταστολή και η τρομοκρατία» κ.α.

 

Στην συνάντηση με τον κο Παπαδόπουλο εκφράστηκαν τα αιτήματα για άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου καθώς αυτά πλήττουν τα δικαιώματα των ίδιων των ληπτών των υπηρεσιών ψυχικής υγείας αλλά και των οικογενειών τους.

Πιο συγκεκριμένα αναφέρθηκε ότι το νομοσχέδιο προβλέπει ότι ο άνθρωπος που χρήζει ψυχιατρικής φροντίδας θα καλείται, εκβιαζόμενος, να υπογράψει ότι δέχεται να του χορηγείται αναγκαστική φαρμακευτική αγωγή στο τόπο κατοικίας του , διαφορετικά η άρνηση του θα συνεπάγεται και τον ακούσιο εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο. Αυτή η διάταξη καταστρατηγεί κάθε ανθρώπινο δικαίωμα αφού καμιά, δήθεν «συναινετική», συμφωνία δεν μπορεί να γίνεται κάτω από την πίεση απειλών και εκβιασμών για κανένα άνθρωπο.

Επίσης τονίστηκε ότι με αυτή τη διάταξη επιχειρείται να κουκουλωθεί η απόλυτη έλλειψη, πραγματικά κοινοτικά βασισμένων υπηρεσιών ψυχικής υγείας , «βαφτίζοντας» την μονοδιάστατη βιολογίστικη προσέγγιση του ψυχοφαρμάκου, και μάλιστα με εντολή του εισαγγελέα, ως «Θεραπεία στην Κοινότητα», ρίχνοντας όλο το βάρος αυτής της έλλειψης στην οικογένεια, που από χώρος σχέσεων θα μετατρέπεται σε χώρο επιτηρητών και επιτηρούμενων.

Αναφέρθηκε ότι το εν λόγω μέτρο όπου εφαρμόστηκε δεν μείωσε τις ακούσιες νοσηλείες και ότι άνθρωποι που αρχικά ήταν θερμοί υποστηρικτές του (όπως π.χ. στην Αγγλία) με βάση την εμπειρία που δημιουργήθηκε αναθεώρησαν την άποψη τους. Αντί λοιπόν να παρθούν αποφάσεις με βάση τα καλά παραδείγματα στο χώρο της ψυχικής υγείας ( που υπάρχουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό) θεσμοθετείται ένα διοικητικό μέτρο που προβλέπουμε ότι το μόνο που θα εξυπηρετεί θα είναι τα γνωστά
συμφέροντα στο χώρο της ψυχιατρικής και των φαρμακευτικών εταιρειών καθώς και των ψυχιάτρων που ταυτίζουν τον όρο θεραπεία με την υποχρεωτική λήψη φαρμακευτικής αγωγής σε συνδυασμό με εγκατάλειψη. Η παραπάνω θέση δεν σημαίνει ότι υποστηρίζουμε ότι το φάρμακο δεν μπορεί να χρειάζεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά μόνο ως στήριξη ανάμεσα σε δεκάδες άλλους παράγοντες (ουσιαστική ψυχοκοινωνική στήριξη που να στηρίζεται στην ελευθερία και όχι την υποταγή της προσωπικότητας, εργασία με βάση τις δυνατότητες και τις ανάγκες του, στέγαση κ.λ.π), που είναι απαραίτητοι ώστε ένας άνθρωπος να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια.

 

Ένα άλλο σημείο που θίχτηκε στη συνάντηση ως επιφανειακή και εν τέλη αντιθεραπευτική πρακτική , είναι η πρόβλεψη για ασθενοφόρα με «ειδικό» εξοπλισμό ώστε το ρόλο της αστυνομίας να έχει το νοσηλευτικό προσωπικό αναλαμβάνοντας αυτό να δέσει αυτή την φορά όχι με χειροπέδες αλλά με ιμάντες, και όπου την «μπλε στολή» θα αντικαταστήσει η “άσπρη μπλούζα”.

Ο κος Παπαδόπουλος παραδέχτηκε ότι η ψυχιατρική κοινότητα είναι εγκλωβισμένη σε ένα ιατροκεντρικό τρόπο αντίληψης, και ότι τα επιχειρήματα κατά των συγκεκριμένων νομοθετικών μέτρων είναι σωστά. Επίσης ότι «δεν μπορούν να υποχρεώσουν τους ψυχιάτρους να δουλέψουν αλλιώς» (αλλά «μπορούν να το κάνουν με τους ασθενείς;», αναρωτιόμαστε εμείς) και ότι την «τομεοποίηση και μια εναλλακτική κοινοτική κουλτούρα δεν την θέλει η ψυχιατρική κοινότητα» ! Τέλος μας είπε ότι «τα σύννεφα κατά του μέτρου για την ακούσια θεραπεία στην Κοινότητα πληθαίνουν » και ότι ο ίδιος έχει πεισθεί.

 

Δεν τρέφουμε όμως αυταπάτες. Αφού αυτή η κυβέρνηση είναι εξαιρετικά εξοικειωμένη με το να ψηφίζει μέτρα με τα οποία (τουλάχιστον στα λόγια) «διαφωνεί»…

Στην Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο κίνημα στην Ψυχική Υγεία γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για να ανατραπούν οι κατεστημένες νοοτροπίες χρειάζεται διαρκής αγώνας με την συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων.

Και θα είμαστε όλοι-ες παρόντες και παρούσες σε αυτόν τον Αγώνα.

 

Advertisements

Ενημέρωση από την «θεατρική» παρέμβαση του Σαββάτου 18/5 στην πλατεία Συντάγματος

 

Το Σάββατο 18/05/2019 βρεθήκαμε από νωρίς το πρωί στην Πλατεία Συντάγματος και πραγματοποιήσαμε παρέμβαση δρόμου με αυθόρμητο τίτλο «Ασύμμετρη απειλή». Ήμασταν άτομα που αμφισβητούμε και εξοργιζόμαστε με την ψυχιατρική πρακτική, είτε έχοντας προσωπική εμπειρία από αυτήν, είτε όχι, όλοι αμφισβητώντας την ίδια μας την «κανονικότητα» και εναλλάσσοντας και «on stage» τους ρόλους των περισσότερο ή λιγότερο «ασθενών», «υγιών», «ειδικών» , «λογικών».

Στόχος της παρέμβασης  ήταν να ενημερώσουμε τον κόσμο  για το νέο νομοσχέδιο για την «Υποχρεωτική θεραπεία στην Κοινότητα» και να καλέσουμε ως «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» όλες και όλους σε στήριξη της διαδήλωσης που θα γίνει την Τρίτη 21/05/2019 στις 12.00 έξω από το Υπουργείο Υγείας .Ένας ακόμη στόχος ήταν να διερευνήσουμε από κοινού και ανοιχτά τους πολλούς και διαφορετικούς (θεατρικούς) τρόπους να αντισταθούμε σε όλα τα παράλογα και αντιανθρώπινα της ψυχιατρικής κουλτούρας και πράξης…

Έτσι λοιπόν, διαταράξαμε τους ρυθμούς της  και μέσα από διαφορετικές θεατρικές δράσεις (παγωμένες εικόνες, θεατρικό παιχνίδι, αναπαραστάσεις καταπιέσεων –ψυχιατρικών πρακτικών) και μοίρασμα κειμένων ενημερώσαμε τον κόσμο για το νέο νομοσχέδιο για την «υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα». Συγκεκριμένα, η πλατεία γέμισε με «τρελούς» που περιφέρονταν με τους ζουρλομανδύες τους ανάμεσα στο πλήθος, με μια «τρελή» που έπαιζε στο συντριβάνι  και ενοχλούσε τους/τις  περαστικούς/ες μέχρι να έρθουν  οι «ειδικοί» να την πιάσουν και να της κάνουν την  ένεση της, με «τρελές» που ανέβαιναν στα δέντρα της πλατείας…

Ο λόγος που επιλέξαμε να μην χρησιμοποιήσουμε μόνο κείμενα και πανό αλλά και τα σώματα και τις φωνές μας δεν ήταν μόνο για να τραβήξουμε την προσοχή των περαστικών αλλά επειδή ακριβώς μιλάμε για βιώματα και ιστορίες που δεν μπορούν να μεταφερθούν απλά με τα λόγια. Μιλάμε για προβλήματα που πρόκειται να γιγαντωθούν αν δεν εναντιωθούμε συνολικά στο υπάρχον ψυχιατρικό σύστημα και ειδικά στην ψήφιση τέτοιων νομοσχεδίων που καταργούν τα δικαιώματα και το λόγο των ψυχικά πασχόντων.

Ήμασταν σε συνεχή διάλογο και αλληλεπίδραση με τις/τους ανυποψίαστες/ους περαστικές/ούς. Αυτό που καταλάβαμε από τις αντιδράσεις τους είναι ότι υπάρχουν πολλά ακόμα να κάνουμε για να επικοινωνήσουμε ζητήματα για το χώρο της ψυχικής υγείας  και πολλά για τα οποία μπορούμε να μιλήσουμε όπως το τι είναι πραγματικά θεραπευτικό..και κάτι άλλο : ότι »Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια» αφού οι μικροί μας φίλοι επέλεξαν ένα αισιόδοξο τέλος για το δρώμενό μας : την απελευθέρωση απ τα δεσμά μας ! Ήμασταν εκεί και θα είμαστε και αλλού…

…για ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ
…για ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΙΚΑ

…για να κάνουμε την τάξη του κράτους να κινδυνέψει ξανά
από το χάος της καρδιάς….

*Ποι@ είμαστε:
είμαστε αυτ@ με τα πολλά ψεγάδια
που δεν κοιμόμαστε καλά τα βράδια
κι όλο σκεφτόμαστε δράσεις του δρόμου
για να αντέξει η  ψυχή στον κόσμο αυτόν του τρόμου

 

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ, 21 ΜΑΪΟΥ 2019, 12 μ.μ. – Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

21 Μάη.png

 

Το νέο νομοσχέδιο για την «ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη», που έβγαλε στη δημοσιότητα και προχωράει προς ψήφιση η κυβέρνηση, πίσω από το περιτύλιγμα κάποιων επίπλαστων αλλαγών αναφορικά με τις διαδικασίες της ακούσιας νοσηλείας, εισάγει την θεσμοθέτηση της «θεραπείας στην κοινότητας κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας», γνωστής διεθνώς ως «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα». Δηλαδή, με γνωμάτευση του ψυχιάτρου, ο χαρακτηριζόμενος ως «ψυχικά ασθενής» θα πρέπει να «συναινεί» στην υποχρεωτική λήψη της φαρμακευτικής αγωγής, με μόνη εναλλακτική, αν δεν υπογράψει ότι «συναινεί», τον ακούσιο εγκλεισμό του σε μονάδα ψυχιατρικής νοσηλείας – και αυτή η «συναίνεση» θα συνοδεύει την έκδοση εισαγγελικής παραγγελίας για την υποχρεωτική λήψη της φαρμακευτικής αγωγής για περίοδο χρόνου που, στην πράξη, παρ΄ όλη την προβλεπόμενη (πολύμηνη) διάρκεια, θα μπορεί ν΄ ανανεώνεται επ΄ αόριστον.

Οι επιτελείς του Υπουργείου και διάφοροι καλοθελητές των ΜΚΟ ψυχικής υγείας πλασάρουν αυτό το μέτρο σαν μια «κοινοτική» παρέμβαση, επειδή η εισαγγελική παραγγελία θα εκτελείται μέσα στην κοινότητα: το άτομο στο οποίο θα εφαρμόζεται το μέτρο, που θα διαμένει στον όποιο τόπο (επίσημα δηλωμένο) κατοικίας του, θα πρέπει να μεταβαίνει στην υπηρεσία ψυχικής υγείας που θα του έχει οριστεί (ως επί το πλείστον σε εξωτερικά ιατρεία) για να κάνει την μηνιαία (ή και τριμηνιαία) ένεσή του. Σ΄ αυτόν, άλλωστε, το μονόδρομο της φαρμακοθεραπείας ανάγεται και η έννοια της «θεραπείας», που εν προκειμένω  χρησιμοποιείται και γενικά επικρατεί στο κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα.

Είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μια πλήρη διαστρέβλωση και αντιστροφή της έννοιας και της πρακτικής της κοινοτικής παρέμβασης, που, εξ΄ ορισμού, αποκλείει κάθε έννοια καταναγκασμού και επιβολής και είναι συνυφασμένη με τον διάλογο, την επικοινωνία, την διαπραγμάτευση, την συνοδεία, την στήριξη – με μια προστασία συνυφασμένη με τον σεβασμό της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του υποκειμένου. Αντί γι΄ αυτό, έχουμε να κάνουμε με μια διάχυση της καταστολής μέσα στην κοινότητα.

Είναι ένα μέτρο εισαγόμενο από χώρες όπου ξεκίνησε η εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ψυχική Υγεία, με το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων (ΗΠΑ), τις δραστικές περικοπές και την συρρίκνωση των υπηρεσιών (στην Βρετανία και αλλού) και με διακηρυγμένο στόχο, στο σκεπτικό που οδήγησε σ΄ αυτό το νομοσχέδιο, όχι το πώς θα προχωρούσαμε στην κατεύθυνση του ξεπεράσματος του εγκλεισμού και των ψυχιατρείων, προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών, αλλά, απλώς, για το πώς θα μειώσουμε, αφενός, τις ακούσιες νοσηλείες (που τώρα είναι στο 65% των εισαγωγών) και, αφετέρου, τα ράντζα στις ψυχιατρικές μονάδες νοσηλείας. Να μειώσουμε, υποτίθεται, τις ακούσιες νοσηλείες χωρίς ν΄ αγγίξουμε στο ελάχιστο το σύστημα που τις παράγει. Και προπαντός, να μειώσουμε τον χρόνο νοσηλείας και έτσι το κόστος της περίθαλψης των ψυχικά πασχόντων, καθώς, όπως γίνεται και στις χώρες από τις οποίες εισάγεται το μέτρο αυτό, θα μπορεί κάποιος να μην εισάγεται για νοσηλεία, εφόσον του γίνει η «εισαγγελική παραγγελία για θεραπεία στην κοινότητα», ή θα μπορεί να παίρνει πιο γρήγορα εξιτήριο στο βαθμό που θα μπορεί να εκδίδεται αυτή η εισαγγελική εντολή για υποχρεωτική θεραπεία μετά το εξιτήριο.

Το γεγονός ότι ο στόχος της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών απέτυχε πλήρως στις χώρες προέλευσης του μέτρου, ουδόλως ενδιαφέρει τους επιτελείς του Υπουργείου, καθώς η στόχευση αφορά, πρωτίστως, στην μείωση των εισαγωγών και στο γρήγορο εξιτήριο – όχι μέσω του μετασχηματισμού του «τρόπου λειτουργίας του συστήματος» των υπηρεσιών, αλλά με τις κατασταλτικές πρακτικές να μεταφέρονται και να εφαρμόζονται στον τόπο κατοικίας. Όπως περίπου συμβαίνει με τους κρατούμενους, που εκτελούν την ποινή εκτός φυλακής. Ο ψυχικά πάσχων ως εν δυνάμει εσαεί κρατούμενος, μέσα ή έξω από ίδρυμα.

Η μόνη απάντηση στο υψηλό ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών και στην θεραπευτική και κοινωνική εγκατάλειψη των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία θα ήταν η επιδίωξη της δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου και κοινοτικά βασισμένου συστήματος υπηρεσιών, με ταυτόχρονη την αλλαγή του «τρόπου σκέψης και πρακτικής» της κυρίαρχης ψυχιατρικής.

Αντίθετα, το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί μιαν ολοσχερή παλινδρόμηση προς ένα κατασταλτικό έλεγχο της όποιας διαφορετικότητας μέσα στην κοινωνία. Ακυρώνει και τα τελευταία υπολείμματα θεραπευτικότητας, που είχαν απομείνει στην κυρίαρχη ψυχιατρική, με την θεραπεία να μετατρέπεται σε μιαν εσαεί επιβολή, σε μια στεγνά εξουσιαστική πρακτική.

 

Καλούμε όλες και όλους σε διαδήλωση έξω από το

Υπουργείο Υγείας (Αριστοτέλους 17), την Τρίτη, 21 

Μαΐου, ώρα 12 μ.μ.

 

Να απαιτήσουμε την απόσυρση αυτού του νομοθετικού εκτρώματος και την στροφή προς μια πραγματικά κοινοτικά βασισμένη Ψυχική Υγεία, χωρίς καμιά καταστολή, χωρίς καμιάν επιβολή, με ισότιμη σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου, για μια χειραφετητική Ψυχική Υγεία.

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ν. 2716/99 ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠ΄ΟΣΑ ΠΡΟΒΛΕΠΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΚΟ;

Πρωτοβουλία Ψ-Εικόνα άλφα2
Κάνοντας έναν ειλικρινή απολογισμό των 20 χρόνων
«ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» βάσει του ν. 2716/99 (η
θεματική αυτού του συνεδρίου), ένα πρώτο συμπέρασμα θα
μπορούσε να είναι ότι, προκειμένου να μπορεί να υπάρξει
μια πραγματική εκτίμηση του τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια στο
χώρο της Ψυχικής Υγείας, αυτό που έχει πρωτεύουσα
σημασία, είναι, κατ΄ αρχήν, το νόημα που δίνουμε στο όρο
«μεταρρύθμιση».
Για ποιά «μεταρρύθμιση» μιλάμε; Αυτή που, στη βάση ενός
χειραφετητικού προτάγματος για την Ψυχική Υγεία, θα
κατευθυνόταν προς ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα
υπηρεσιών, με το ξεπέρασμα του ψυχιατρείου, του
εγκλεισμού και των κατασταλτικών πρακτικών, καθώς και
μιας βιολογικής, στενά κλινικής ψυχιατρικής των
διαγνωστικών συστημάτων και των φαρμακοβιομηχανιών,
αυτής που «χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια»;
΄Η αυτή που είδαμε να υλοποιείται όλα αυτά τα χρόνια, με
την μεταστέγαση των ασθενών από τα ψυχιατρεία (αντί για
την Αποϊδρυματοποίησή τους) σε στεγαστικές δομές του
δημοσίου και των ΜΚΟ, χωρίς καμιά τομεοποίηση, χωρίς
κοινοτικές υπηρεσίες, με ΚΨΥ απλώς ως εξωτερικά ιατρεία,
με την αποσυνδεδεμένη και επιδερμική λειτουργία Κινητών
Μονάδων; Με τις στεγαστικές δομές, στον δημόσιο και στον
ιδιωτικό τομέα, να λειτουργούν σαν μικρά άσυλα: με την
άνωθεν ιδρυματική διαχείριση τη ζωής των ενοίκων, με τη
χρήση, συχνά, μηχανικών καθηλώσεων και απομονώσεων,
με κάμερες (ιδιαίτερα σε δομές των ΜΚΟ). Και, ταυτόχρονα,
με απολύσεις εργαζομένων από τις ΜΚΟ ψυχικής υγείας,
που είτε αντέδρασαν στην παράνομη παρακράτηση των
συντάξεων των ενοίκων, είτε διαφώνησαν με τις άνωθεν
επιβαλλόμενες ιδρυματικές πρακτικές.
Όλα αυτά μπορούν να περιγραφούν πολύ περιληπτικά με
έναν μόνον αριθμό: το απίστευτο ποσοστό του 65% των
εισαγωγών για ψυχιατρική νοσηλεία να είναι ακούσιες
νοσηλείες-σχεδόν πιο μεγάλο απ΄ ό,τι πριν αρχίσει η
«μεταρρύθμιση» που, οφείλουμε να πούμε, δεν έγινε 
ποτέ… γεννήθηκε νεκρή.
Το μόνο που έχει απομείνει από τις προσδοκίες που, έστω
με στρεβλό τρόπο, άνοιξε ο ν. 2716/99, ήταν η, κατ΄ 
εντολήν της ΕΕ, καθιέρωση των ΜΚΟ (αλλά και του
κερδοσκοπικού τομέα) στην διαχείρισης των δομών αυτής
της νεοϊδρυματικής μεταρρύθμισης.
Στην αρχή παρουσιάστηκαν ως οι φορείς που θα έπαιρναν
στις στεγαστικές τους δομές τους λεγόμενους «δύσκολους»
ασθενείς από τα ψυχιατρεία. Καταλήγοντας, ωστόσο,
σύντομα σε πρακτικές επιλογής των πιο «εύκολων» και
«διαχειρίσιμων» ατόμων και σε επιστροφές στα ψυχιατρεία
αυτών που δεν κατάφερναν (και βασικά ποτέ δεν έμαθαν
πώς) να διαχειριστούν, σύμφωνα και με τις αυτό-
επιβαλλόμενες νόρμες λειτουργίας των δομών τους. Μια
πρακτική όπως της αγοράς «εμπορεύματος» με «κάρτα
αλλαγής» και επιστροφή, όταν το «εμπόρευμα» το
βρίσκουμε «ελαττωματικό».
Είχαμε, ταυτόχρονα, τα φαινόμενα των επί πληρωμή
απογευματινών επισκέψεων για ψυχοθεραπείες, τις
οικογενειοκρατούμενες «εταιρικές» σχέσεις, πολλές
περιπτώσεις διαφθοράς, τις διαπλεκόμενες διαδρομές με
τον ιδιωτικό τομέα (κλινικές κλπ) κ.α, αλλά, πρωτίστως, τον  
κρατικοδίαιτο χαρακτήρα τους, αφού η κύρια οικονομική
πηγή τους είναι τα ασφαλιστικά ταμεία και ο κρατικός 
κορβανάς, παρά τις κατηγορίες που κατά καιρούς
εκτοξεύουν, σε όσους τις αμφισβητούν, περί κρατισμού κλπ.
Δεν είναι τυχαίο που στο συνέδριο αυτό γίνεται αναφορά και
στα 10 χρόνια από το σύμφωνο Σπίντλα-παραλείποντας, όχι
τυχαία, και το άλλο όνομα της συμφωνίας που ήταν αυτό του
τότε Υπουργού Υγείας (της ΝΔ) Αβραμόπουλου, που,
βέβαια, δεν συμφέρει κάποιους η αναφορά του, τώρα που
ανέβηκαν σε θώκους της παρούσας κυβέρνησης, καθώς
είναι οι ίδιοι που τότε τον ανέφεραν επαινετικά, όπως
διαβάζει κανείς στην πανηγυρική κοινοποίηση του
συμφώνου, υπογεγραμμένη από τον επικεφαλής της
ΠΕΨΑΕΕ (και τώρα σύμβουλο του Υπουργείου Εργασίας)
και τον υπεύθυνο της ΕΠΑΨΥ, προς το, τότε, «Δίκτυο
Αργώς». Πανηγύριζαν γιατί η ΕΕ φρόντισε για την
επαναχρηματοδότησή τους, γράφοντας τα εξής μνημειώδη:
«Η εξέλιξη αυτή αποτελεί και ένα επιτυχές επισφράγισμα της
σταθερής πολιτικής του Δικτύου να διατηρεί σταθερή 
επικοινωνία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και να ασκεί σε
πολλά επίπεδα πίεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θεωρώντας 
την Ε.Ε. ως τον πιο κρίσιμο παράγοντα για την εξέλιξη 
της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα.”
Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο που, λίγα χρόνια μετά, μέσα
από τους διαύλους της άμεσης επικοινωνίας με τους
πάτρωνές του στις Βρυξέλλες, το «Δίκτυο Αργώς» έγραφε,
την 1η Αυγούστου 2011, μέσω του προέδρου του, προς τον
τότε Επίτροπο Κοινωνικών Υποθέσεων κλπ, της ΕΕ, Λάζλο
Αντόρ:
«Αγαπητέ Επίτροπε, όπως είναι παγκοσμίως γνωστό, η
Ελλάδα αντιμετωπίζει μια σοβαρή οικονομική κρίση. Κάτω
από αυτό το πλαίσιο τα μέλη του Δικτύου Αργώς θα 
συμμετάσχουν ενεργά στην Εθνική προσπάθεια για την 
εφαρμογή του τρέχοντος προγράμματος οικονομικής 
προσαρμογής…». Και παρακάτω: «Να εξαιρεθεί το 
πρόγραμμα Ψυχαργώς και η ψυχιατρική μεταρρύθμιση 
από την δημοσιονομική προσαρμογή και το 
Μνημόνιο».
Πράγματι η ΕΕ έσπευσε να διασώσει τις ΜΚΟ ψυχικής
υγείας και την περίοδο 2013-15 με έκτακτη χρηματοδότησή
τους (105 εκ ευρώ), όταν οι υπόλοιπες υπηρεσίες
λιμοκτονούσαν από τις περικοπές και διαλύονταν.
Η ΕΕ ενδιαφέρεται για το μέλλον των ΜΚΟ γιατί είναι
αναπόσπαστα εργαλεία του μέλλοντος που έχει σχεδιάσει
και βάλει ήδη σε εφαρμογή, όχι μόνο για τις εργασιακές
σχέσεις (ιδιωτικοποιημένες, επισφαλείς, προσωρινές κλπ),
αλλά και για ένα κοινωνικό κράτος διαλυμένο, απλώς
πυροσβεστικού χαρακτήρα, για να σβήνει περιστασιακά τις
φωτιές που ανάβει διαρκώς, από την ίδια της τη φύση και
την αμετάκλητη κρίση που αντιμετωπίζει, η ίδια η λειτουργία
του οικονομικού και κοινωνικού συστήματος. Οι ΜΚΟ είναι
αυτά ακριβώς τα εργαλεία για την διαχείριση που έχει
ανάγκη το σύστημα, όπως άλλωστε φαίνεται και από το νέο
(και, προς ώρας, πιο προσοδοφόρο) πεδίο δράσης τους, τα
τελευταία χρόνια, που έχει να κάνει με το προσφυγικό. Και
δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και η τωρινή κυβέρνηση δίνει τα
όποια νέα οικοτροφεία, για τα οποία παίρνει χρηματοδότηση
μέσω ΕΣΠΑ, στις ΜΚΟ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι εκπρόσωπος γνωστής ΜΚΟ
τάχθηκε, πριν λίγες μέρες, υπέρ του πρόσφατου
νομοσχεδίου για την «υποχρεωτική θεραπεία στην
κοινότητα». Παρουσιάζοντας ως κοινοτική παρέμβαση κάτι
που αποτελεί διάχυση της ψυχιατρικής καταστολής στην
κοινότητα. Αν έτσι βλέπουν οι ΜΚΟ την στροφή στην
κοινότητα (και γνωρίζουμε, από πολλού, ότι αυτοί είναι οι
ορίζοντες εντός των οποίων λειτουργούν) τότε καταλαβαίνει
κανείς αυτό που συμβαίνει καθημερινά σ΄ αυτά τα μικρά
ιδιωτικοποιημένα άσυλα.
Η συμπλήρωση των είκοσι χρόνων του ν. 2716/99 δεν είναι
για πανηγυρισμούς για την μη «ψυχιατρική μεταρρύθμιση»,
αλλά «ημέρα μνήμης» για τα αποκαΐδια της και
αναστοχασμού για το πώς θ΄ ανοιχτούν διαδρομές πέρα
από την όποια μορφή ιδιωτικοποίησης, κερδοσκοπικής ή
δήθεν «μη κερδοσκοπικής», πέρα από το κυρίαρχο
ψυχιατρικό παράδειγμα (στην πράξη και όχι στα λόγια),
πέρα από το ψυχιατρείο και τον εγκλεισμό, προς μια
χειραφετητική Ψυχική Υγεία, κάτω από τον έλεγχο των
εργαζομένων σ΄ αυτήν, των χρηστών των υπηρεσιών και
της κοινωνίας.
 
 
16/5/19

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΝΟΣΗΛΕΙΩΝ ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΘΗΛΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΕΚΟΥΣΙΑ ΝΟΣΗΛΕΥΟΜΕΝΟΥΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Τον «δικηγόρο του διαβόλου» αναλαμβάνει, για μιαν ακόμη φορά, να παίξει, κυριολεκτικά όμως, η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ), με την πρόσφατη επιστολή της (27/3/19) προς τον Υπουργό Υγείας, με την οποία προωθεί, υποστηρίζοντάς το θερμά, το αίτημα της «Ένωσης  Ψυχιατρικών Κλινικών Ελλάδος», αφενός, να συνεχίσουν, και με το γράμμα του νόμου πλέον,  να δέχονται ακούσιες νοσηλείες και, αφετέρου, να μπορούν να κάνουν μηχανικές καθηλώσεις και σε εκούσια νοσηλευόμενους ασθενείς.
Το πρώτο από τα αιτήματα αυτά των κλινικαρχών προέκυψε από την περσινή παρέμβαση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών (που έγινε μετά από σχετική έκθεση της Επιτροπής Προστασίας Δικαιωμάτων των Ψυχικά Πασχόντων, ύστερα από επιτόπια έρευνά της σε «γνωστή» ιδιωτική κλινική με αφορμή δημοσίευμα του VICE, τον Μάρτιο του 2018) να βάλει φρένο στις ακούσιες νοσηλείες σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές – νοσηλείες που εδώ και πολλά χρόνια γίνονται παράνομα, καθώς δεν εκδόθηκαν ποτέ οι σχετικές υπουργικές αποφάσεις που θα επέτρεπαν την εφαρμογή των σχετικών άρθρων για την ακούσια νοσηλεία του νόμου 2071/92 και σε ιδιωτικές κλινικές.
Το δεύτερο αίτημα προέκυψε μετά από ένα έγγραφο του ΓΓ του Υπουργείου Υγείας (όχι ως πολιτική του Υπουργείου, αλλά ύστερα από «έξωθεν πίεση» και αυτό, από την CPT-«Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης και Ταπεινωτικής Μεταχείρισης ή Τιμωρίας») που αφορούσε το «Πλαίσιο καταγραφής και παρακολούθησης της κατ’ εξαίρεση χρήσης μέτρων περιορισμού κατά την ψυχιατρική νοσηλεία», το οποίο στάλθηκε σε όλες τις ψυχιατρικές μονάδες. Ένα έγγραφο τελείως προσχηματικό, που λειτουργεί, όπως όλα τα σχετικά πρωτόκολλα άλλωστε, ως άλλοθι για την ανεμπόδιστη χρήση των καθηλώσεων και των απομονώσεων.
Είναι χαρακτηριστικό, για τον επίπλαστο χαρακτήρα του εγγράφου του ΓΓ, ότι όλες οι, υποτίθεται, επιβαλλόμενες ρυθμίσεις και διαδικασίες περιέχονται ως κάτι το «συμπληρωματικό» σε ένα επισυναπτόμενο υπόμνημα (!). Όπου, όμως, υπάρχει και μια φράση (που ίσως και να τους «ξέφυγε») : «Απαγορεύεται σε κάθε περίπτωση η χρήση μέτρων περιορισμού των ασθενών στις Ιδιωτικές Ψυχιατρικές Κλινικές». Βέβαια, δεν σταμάτησαν, ύστερα από το έγγραφο αυτό του ΓΓ, να υπάρχουν δεκάδες δεμένοι στις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές. Αλλά προς αποφυγήν οποιουδήποτε «απρόβλεπτου συμβάντος», αναλαμβάνει η ΕΨΕ να διεκδικήσει την πλήρη ασυδοσία στην εφαρμογή των μηχανικών καθηλώσεων: να γίνονται, ανάλογα με την κρίση του έχοντος την γνώση/εξουσία ψυχιάτρου, και σε εκούσια νοσηλευόμενους. Εννοείται ότι αν κηρυχθούν νόμιμες οι μηχανικές καθηλώσεις στις ιδιωτικές κλινικές, αυτό θα αφορά, επίσης και τις δημόσιες ψυχιατρικές υπηρεσίες.
Κάνοντας χρήση των γνωστών, κατασκευασμένων, ψευδοεπιστημονικών εικόνων (όπως τις αποκαλεί η ίδια η ΕΨΕ… «εικόνων») της «επικινδυνότητας» (διέγερση, αυτοκτονικότητα), το επίσημο όργανο της ελληνικής ψυχιατρικής κοινότητας προχωράει ένα βήμα παραπέρα στην περαιτέρω μετάλλαξη της ψυχιατρικής σ’ έναν άκρως κατασταλτικό μηχανισμό κοινωνικού ελέγχου. Όχι γιατί δεν είναι μια πάγια πρακτική της πλειονότητας των ψυχιάτρων να καθηλώνουν και εκούσια νοσηλευόμενους. Αλλά μέχρι τώρα, έχοντας οι ίδιοι οι ψυχίατροι «νομιμοποιήσει» (πάντα, βεβαίως, αυθαίρετα και παράνομα) την εφαρμογή των κατασταλτικών μέτρων στους «ακούσιους» («ακούσιοι είναι, και ό,τι εμείς κρίνουμε ότι χρειάζεται, τους το κάνουμε»), η χρήση τους στους «εκούσιους», αν και συχνή, είχε έναν άτυπο, ακόμα και για το σύστημα, χαρακτήρα. Οι περισσότερο «διστακτικοί» προς μιαν άκρως διασταλτική και ασύδοτη εφαρμογή των παγιωμένων και αυτονόητων για την κυρίαρχη ψυχιατρική ως «ιατρικών πρακτικών», έσπευδαν να μετατρέπουν την εκούσια σε ακούσια νοσηλεία προκειμένου να εφαρμόσουν τα εκάστοτε κρινόμενα ως «αναγκαία και αναπόφευκτα» κατασταλτικά μέτρα.
Τώρα η ΕΨΕ, με κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς» (και με υποψήφιο ευρωβουλευτή του κυβερνώντος κόμματος στις γραμμές της), ξεπερνά τα «εσκαμμένα», προς μια καταστολή χωρίς όριο.
Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει, με ατράνταχτα στοιχεία, ότι μια ψυχιατρική «χωρίς καθόλου μηχανικές καθηλώσεις και με ανοιχτές πόρτες», είναι δυνατή. Αρκεί να το θέλουμε και, φυσικά, να μάθουμε να το κάνουμε. Καθώς και ότι, σε αντιδιαστολή με αυτά που ισχυρίζεται η ΕΨΕ (περί δήθεν «αυστηρών πρωτοκόλλων» και αποκλεισμό της «καταχρηστικής εφαρμογής»), το μόνο «αυστηρό πρωτόκολλο» που είναι δυνατό να υπάρξει και να λειτουργήσει είναι η πλήρης απαγόρευση των μηχανικών καθηλώσεων και γενικά των κατασταλτικών μέτρων ως μιας μη ιατρικής πράξης, αλλά, επίσης, και ως δήθεν μέτρου ασφαλείας, όπως την βαφτίζει η εγκύκλιος του ΓΓ του Υπουργείου.
Είναι σαφές ότι αυτό που λειτουργεί εν προκειμένω, είναι το γνωστό, και, φυσικά, «με το αζημίωτο», κύκλωμα ψυχιάτρων (τόσο ιδιωτών, πανεπιστημιακών και άλλων, όσο και του δημοσίου), με τις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές – εκεί όπου, εκτός από τις κατάλληλες ξενοδοχειακές συνθήκες για όσους έχουν να πληρώσουν, λειτουργεί η μεγάλη και εκτός παντός ελέγχου κοινωνική αποθήκη για το ξεφόρτωμα των κάθε είδους ανεπιθύμητων μελών. Με συνθήκες νοσηλείας τέτοιες που, για πολλούς/ές, ισοδυναμεί με το να διατηρούνται απλώς βιολογικά στη ζωή, για να πέφτουν τα νοσήλια και οι πληρωμές από τους συγγενείς.
Πόσο μάλλον να επιτραπούν οι ακούσιες νοσηλείες επίσημα και απευθείας στις ιδιωτικές κλινικές…
Το επιχείρημα, που υπογείως προβάλλεται, ότι έτσι θα αποσυμφορηθούν οι ψυχιατρικές κλινικές του δημοσίου, ουσιαστικά προάγει ως λύση, στην κρίση και κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσιών, την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας – αντί για την ενδυνάμωση των υπαρχόντων και την δημιουργία νέων υπηρεσιών, ανοιχτών, κοινοτικά βασισμένων και ενάντια στην όποια κατασταλτική λογική (στην πράξη, όχι στα λόγια).
Ούτε αποτελεί σοβαρό επιχείρημα αυτό που προβάλλεται από την ΕΨΕ (σε προηγούμενη επιστολή της στο υπουργό Υγείας, πριν δυο χρόνια), ότι «η διάκριση αυτή (η μη έκδοση των υπουργικών αποφάσεων ώστε να μπορούν νόμιμα, κι όχι παράνομα, όπως μέχρι τώρα, να παίρνουν ακούσιες εισαγωγές οι ιδιωτικές κλινικές) στερείται επιστημονικού, κοινωνικού ή άλλου επιχειρήματος, για κάθε μονάδα παροχής υπηρεσιών υγείας, δημόσια ή ιδιωτική, όταν αυτή λειτουργεί μέσα στο προβλεπόμενο νομοθετικό καθεστώς».
Είναι άλλο η άσκηση της ιδιωτικής ιατρικής (σ΄ ένα ιατρείο) και άλλο μια ιδιωτική κλινική, και μάλιστα ψυχιατρική –  σ΄ ένα πεδίο όπου συγκλίνουν και συμπλέουν η ψυχιατρική με νομικοδικαστικές διαδικασίες και ταυτόχρονα με τις παραμέτρους της κοινωνικής απόρριψης και του αποκλεισμού. Όχι γιατί στο δημόσιο ψυχιατρικό σύστημα τα πράγματα είναι, υποτίθεται, «απολύτως ασφαλή», αλλά γιατί στο ιδιωτικό είναι άκρως ανεξέλεγκτα – και δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ελεγκτικός μηχανισμός  που να εγγυηθεί στο παραμικρό τα δικαιώματα του ψυχικά πάσχοντος. Άλλωστε, σε κάθε περίπτωση, πόσο «επιστημονικά» και «δεοντολογικά» τεκμηριωμένη μπορεί να είναι μια απόφαση για ακούσια νοσηλεία (με όλα τα συμπαρομαρτούντα κατασταλτικά μέτρα) όταν, σ΄ αυτή την απόφαση, διαμεσολαβεί το οικονομικό όφελος (δηλαδή, το κέρδος) αυτού που αποφασίζει για τον εγκλεισμό και αυτού που τον «φιλοξενεί»;
Σε λίγες μέρες η ΕΨΕ έχει πάλι το συνέδριό της, το 27ο, σε πεντάστερο ξενοδοχείο στο Ηράκλειο της Κρήτης, με την «ευγενή χορηγία» των φαρμακευτικών εταιρειών- μια ακόμα εμπορική έκθεση ψυχοφαρμάκων, με το σύνηθες επιστημονικό περιτύλιγμα ποικίλων παρουσιάσεων, ενίοτε απευθείας χρηματοδοτημένων από φαρμακευτικές εταιρείες.
Θα υπάρξει άραγε μια κάποια επίκαιρη εισήγηση για την επισημοποίηση της μηχανικής καθήλωσης και των εκούσια νοσηλευόμενων (πάντα με τα «αυστηρά» κριτήρια που ξέρουμε πώς τα εννοεί και πώς τα χρησιμοποιεί η πλειονότητα της ψυχιατρικής κοινότητας); ΄Η, μια άλλη, για το ψυχο-παρεμπόριο των ιδιωτικών κλινικών; Κι΄ ακόμα, για τις απευθείας σχέσεις ψυχιάτρων, μελών της ΕΨΕ, με φαρμακευτικές εταιρείες; ‘Η, ακόμα, για την απασχόληση, για «απόκτηση εμπειρίας», γνωστής νεαρής ναζίστριας ψυχολόγου σε γνωστή ιδιωτική ψυχιατρική κλινική;
Ως «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία», καλούμε τον Υπουργό Υγείας να απορρίψει χωρίς συζήτηση το αίτημα της ΕΨΕ υπέρ των ακούσιων νοσηλειών στις ιδιωτικές κλινικές και της επισημοποίησης της εφαρμογής των «περιοριστικών μέτρων» σε εκούσια νοσηλευόμενους και να πάρει μέτρα στην κατεύθυνση της πλήρους κατάργησης της μηχανικής καθήλωσης, τόσο για τις δημόσιες ψυχιατρικές κλινικές όσο και για τις ιδιωτικές.
Καλούμε όλες και όλους σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα για κινητοποίηση ενάντια σε αυτά που προτείνει η ΕΨΕ και στα άλλα του Υπουργείου Υγείας, που είναι έτοιμα για δημοσιοποίηση και εφαρμογή, όπως η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα.
 16/4/2019

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ‘ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ’: ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΜΑΙΟΥ, 12.30 μμ

.

18 Μαϊου 2018

.
Με την Ψυχική Υγεία σε κατάρρευση και την ψυχιατρική πρακτική, στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, να γίνεται ανεξέλεγκτα κατασταλτική, το Υπουργείο Υγείας ετοιμάζει, ως απάντηση, την εισαγωγή και εφαρμογή και στην Ελλάδα, της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα».

Με εισήγηση ψυχιάτρου και εντολή εισαγγελέα, η/ο «ασθενής», που θα πρέπει να έχει δηλώσει αρμοδίως την ακριβή της/του διαμονή (όπως οι κρατούμενοι με έκτιση ποινών εκτός φυλακής), θα λαμβάνει υποχρεωτικά την φαρμακευτική της/του αγωγή – διαφορετικά, θα εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική με την διαδικασία της ακούσιας νοσηλείας. Μια ζωή, δηλαδή, σε διαρκή επιτήρηση και έλεγχο.

Μια ακόμα «επιτροπή σοφών» του Υπουργείου – σαν αυτές που μας έφτιαξαν την λεγόμενη «διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά και το «ειδικό ψυχιατρικό τμήμα» (φυλακή) για τους «ακαταλόγιστους ασθενείς» – η οποία, αυτή τη φορά, συγκροτήθηκε σε σκοπό να «μειώσει» τις ακούσιες νοσηλείες, που ανέρχονται στο 65% περίπου των εισαγωγών (με την παρέμβαση πάντα της αστυνομίας), βρήκε σαν μόνη απάντηση (που ήταν, βέβαια, και οδηγία των Βρυξελλών) την διάχυση των κατασταλτικών πρακτικών και εκτός ψυχιατρικής μονάδας : με την θεσμοθέτηση της εν δυνάμει και ανά πάσα στιγμή μεταφοράς των πρακτικών του ψυχιατρείου μέσα στην κοινωνία.

Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά – και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι της/του κάθε ασθενούς, ή και εν δυνάμει ασθενούς.

Σ΄ ένα τόπο όπου η ψυχιατρική μεταρρύθμιση αποτέλεσε κενό γράμμα, η προετοιμαζόμενη εφαρμογή της «υποχρεωτικής θεραπείας στην κοινότητα», φαίνεται να προωθείται και ως το υποκατάστατο του στεγνά διοικητικού κλεισίματος των ψυχιατρείων που ετοιμάζουν, με το σύνηθες λεκτικό πυροτέχνημα περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», την ίδια στιγμή που δεν διατυπώνεται καμία αμφισβήτηση των ασυλικών πρακτικών, δεν ανοίγει καμία συζήτηση για τις μηχανικές καθηλώσεις, για τους θανάτους στα ψυχιατρεία ως αποτέλεσμα βίαιων πρακτικών, δεν διερευνούνται στο ελάχιστο δυνατότητες πέραν του φαρμακευτικού μονόδρομου. Αντίθετα προωθούνται νεοφιλελεύθερες πολιτικές κλεισίματος ή/και συρρίκνωσης των ψυχιατρείων, πάντα συνυφασμένες με τη μείωση του προσωπικού, την επισφάλεια των θέσεων εργασίας κλπ, προτείνονται διοικητικού τύπου αλλαγές στην κατεύθυνση της περιστολής των δαπανών, της διάλυσης υπαρχόντων θεραπευτικών ομάδων, κατακερματισμού και αναδιάταξης μονάδων χωρίς κανένα θεραπευτικό στόχο.

Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων.

ΟΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

(Αριστοτέλους 17)

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 18 ΜΑΙΟΥ 2018, 12.30 μμ.

Η ‘ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ’ ΔΕΝ 

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ  ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

Κάλεσμα σε συνάντηση του «Δικτύου ‘Ψ’» : Παρασκευή 9/2 ώρα 19.00

.

Την Παρασκευή, 9/2, ώρα 19.00 θα γίνει συνάντηση του «Δικτύου για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία», το οποίο, ως γνωστόν, λειτουργεί στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία.
 .
Υπάρχουν διάφορα ζητήματα που έχουν προκύψει από αιτήματα τα οποία έχουν υποβληθεί στο Δίκτυο Ψ και που πρέπει να συζητηθούν εκτενώς.
 .
Επίσης, θα συζητηθούν ζητήματα που αφορούν στην οργάνωση της εκδήλωσης για την «ακούσια νοσηλεία», που έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Μαρτίου. Καλούμε όλους και όλες να πάρουν μέρος στη συζήτηση αυτή.
 .
Η συνάντηση θα γίνει, όπως πάντα, στον χώρο του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, Τροίας 44 (κοντά στην πλ.Βικτωρίας).
 

.

.

.

.

.